Liturgię Męki Pańskiej rozpoczęła procesja wejścia, której w tym dniu nie towarzyszył śpiew. Przewodniczący Liturgii ks. Damian Drozd sprawował ją w szatach koloru czerwonego, który w tym przypadku jest nie tyle kolorem męczeństwa, a bardziej królewskiej purpury. Jest to znak królewskiej godności Chrystusa, zwycięstwa nad śmiercią, które przychodzi do nas przez krzyż. Bardzo wymownym gestem jest prostracja głównego celebransa (łac. prostratio – padnięcie całym ciałem na ziemię). Wyraża on kondycję pierwszego człowieka i ból Kościoła. Punktem kulminacyjnym Liturgii Wielkiego Piątku jest adoracja Krzyża, do której przystąpili licznie zgromadzeni Parafianie, oddając cześć „drzewu krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Ostatnim elementem Liturgii Męki Pańskiej była procesja do Grobu Pańskiego, przy którym wierni mogli adorować Krzyż i Najświętszy Sakrament przez całą noc.